De fasen van de overgangsjaren
De overgangsjaren zijn een natuurlijke overgangsfase in het leven van een vrouw, die in verschillende stadia kan worden onderverdeeld. Deze stadia – premenopauze, perimenopauze, menopauze en postmenopauze – worden elk gekenmerkt door specifieke hormonale veranderingen en symptomen die het lichaam en het welzijn beïnvloeden. Hieronder worden de typische kenmerken en meest voorkomende klachten van deze fasen nader toegelicht.
Pre-menopauze
Vanaf het 40e levensjaar begint het lichaam zich voor te bereiden op het einde van de vruchtbare levensfase door de productie van de vrouwelijke hormonen progesteron en oestrogeen geleidelijk te verminderen. Deze hormonale veranderingen beïnvloeden de menstruatiecyclus, die al in deze fase eerste onregelmatigheden kan vertonen. Vaak worden de menstruatiecycli langer, terwijl de bloedingen zelf korter en minder intens worden. Echter, ook langdurige of zeer hevige bloedingen en frequentere tussentijdse bloedingen zijn mogelijk. Tegelijkertijd neemt de voorraad eicellen in de eierstokken langzaam af en begint het hormonale evenwicht zich te herstructureren.
Tot de typische eerste tekenen van het begin van de overgangsjaren, de premenopauze, behoren:
- Toegenomen prikkelbaarheid en stemmingswisselingen
- Spanningsgevoelens op de borst
- Vochtophoping
- Gewichtstoename
- Gewrichtspijn
- Migraine
- Schildklierproblemen
Perimenopauze
De perimenopauze verwijst naar de fase één tot twee jaar vóór en tot een jaar na de laatste menstruatie. In deze periode worden de tussenpozen tussen de menstruaties langer, de bloedingen zelf worden zwakker, en de productie van oestrogenen neemt geleidelijk af totdat de eierstokken de oestrogeenproductie uiteindelijk volledig stoppen. Deze fase, die de eigenlijke "overgang" markeert, wordt vaak gekenmerkt door een toename van klachten die in deze tijd het sterkst kunnen optreden. Omdat oestrogeen bijvoorbeeld verantwoordelijk is voor de lage bloeddruk bij veel vrouwen, kan een daling van de hormoonconcentratie leiden tot hoge bloeddruk.
Tot de meest voorkomende symptomen in de perimenopauze behoren:
- Oplopende opvliegers en transpiratieaanvallen
- Nachtelijk zweten en slaapproblemen
- Innerlijke onrust en nervositeit
- Ernstige vermoeidheid en gebrek aan energie
- Concentratiestoornissen
- Hartklachten / hartkloppingen
- Duizeligheid en circulatieklachten
- Depressieve stemmingswisselingen
- Droge huid en slijmvliezen, vaak gepaard gaand met jeuk
- Verlies van libido
- Verhoogde aandrang om te plassen
Menopauze
De menopauze verwijst naar het moment van de laatste menstruatie en markeert het begin van de onvruchtbaarheid. Gemiddeld zijn vrouwen bij hun laatste menstruatie 51 jaar oud. Het exacte moment van de menopauze kan echter pas achteraf worden vastgesteld, wanneer een jaar lang geen menstruatie is opgetreden. Deze fase wordt hormonaal vooral gekenmerkt door een daling van het oestrogeengehalte.
Postmenopauze
Twaalf maanden na de laatste menstruatie begint de postmenopauze. In deze fase stelt de hormoonhuishouding in het vrouwelijke lichaam zich in op een nieuw niveau, wat vaak leidt tot verlichting van typische klachten zoals opvliegers en transpiratieaanvallen. Toch kunnen door de lage oestrogeenspiegel nieuwe klachten ontstaan, zoals lusteloosheid of slaapproblemen. Veel vrouwen merken ook een droogte van de slijmvliezen en dunner wordend haar. Bovendien kan de vorming van rimpels toenemen.
Een belangrijk gezondheidsprobleem in de postmenopauze is de afname van de botdichtheid. Omdat de afname van de oestrogeenproductie het botverlies bevordert, kan een osteoporosepreventie door de gynaecoloog zinvol zijn. Een voldoende voorziening van het lichaam met vitamine D en calcium is in ieder geval belangrijk.
Rugpijn, vaak veroorzaakt door een afname van de spierkracht, is een ander veelvoorkomend probleem. Daarom is het raadzaam om tijdens de menopauze de rugspieren extra te trainen. Een evenwichtige voeding die de juiste voedingsstoffen levert, speelt ook een belangrijke rol bij de spieropbouw.
In de postmenopauze – de meeste vrouwen zijn tussen de 50 en 65 jaar – neemt ook de vatbaarheid voor diabetes en hart- en vaatziekten toe. Oestrogeen heeft een positieve invloed op het "goede" HDL-cholesterol, verwijdt de bloedvaten en bevordert de doorbloeding. Zonder deze beschermende werking van oestrogeen stijgt het risico op deze aandoeningen.
De overgangen tussen de fasen van de menopauze zijn vloeiend en individueel verschillend. Een heropleving van de eierstokactiviteit is niet ongewoon, waardoor bepaalde fasen meerdere keren kunnen wisselen. Bij sommige vrouwen duurt de hormonale omschakeling slechts enkele maanden, terwijl deze bij anderen meerdere jaren aanhoudt.
symptomen van de overgang
De hormonale veranderingen tijdens de overgang verlopen niet altijd met klachten. Terwijl sommige vrouwen de veranderingen nauwelijks merken, ervaren anderen duidelijke lichamelijke symptomen. Vaak worden de overgangsklachten pas opgemerkt wanneer de menstruatie volledig uitblijft. Ongeveer een derde van de vrouwen meldt ernstige klachten, een ander derde matige klachten, en het laatste derde heeft nauwelijks of geen klachten. De frequentie en duur van de symptomen variëren sterk en hangen af van verschillende factoren, zoals culturele invloeden, familie- en sociale omgeving, algemene gezondheid en individuele belastbaarheid. Vooral vaak komen opvliegers en transpiratieaanvallen (vasomotorische symptomen) voor in de peri- en postmenopauze en worden beschouwd als de belangrijkste klinische parameters. De beleving van deze symptomen is echter zeer verschillend: sommige vrouwen voelen zich door uitgesproken klachten sterk beperkt in hun levenskwaliteit, terwijl anderen slechts lichte klachten hebben. Daarnaast is het mogelijk dat overgangsklachten niet direct door hormonale veranderingen worden veroorzaakt, maar ook andere oorzaken, zoals problemen in de relatie, een rol kunnen spelen. Daarom is het belangrijk om opkomende klachten te bespreken met een gynaecoloog. Welke symptomen dat zijn, leggen we in detail uit in deze blogpost.
Cyclusklachten
Tijdens de overgang kunnen onregelmatige menstruatiebloedingen een veelvoorkomend probleem zijn. Normaal duurt een menstruatiecyclus 26 tot 32 dagen met een bloeding van twee tot zeven dagen. Afwijkingen van dit normale patroon, die vaak tijdens de overgang voorkomen, worden cyclusstoornissen genoemd.
Een veelvoorkomende cyclusstoornis in deze fase is oligomenorroe, waarbij de cyclus 35 tot 90 dagen duurt en de menstruatie minder vaak voorkomt. Daarentegen is bij polymenorroe de cyclusduur verkort, met bloedingen die minder dan 25 dagen uit elkaar liggen.
Hypomenorroe beschrijft een verzwakte menstruatie met een bloedverlies van minder dan 25 ml, vaak gepaard gaand met een verkorte cyclus. Bij hypermenorroe is het bloedverlies tijdens een cyclus met meer dan 80 ml duidelijk verhoogd.
Als de menstruatie tijdens de overgang langer dan acht dagen tot twee weken aanhoudt, spreekt men van menorragie, die vaak gepaard gaat met een verhoogd bloedverlies. Extra of tussentijdse bloedingen, bekend als metrorragie of menometrorragie, treden buiten de normale cyclus op en zijn onverwacht.
Het volledig uitblijven van de menstruatie, vaak een definitief teken van de overgang, wordt amenorroe genoemd, die aangeboren kan zijn (primaire amenorroe) of kan optreden na een eerdere menstruatieperiode (secundaire amenorroe).
Gewichtstoename
Veel vrouwen merken tijdens de overgang veranderingen in hun lichaamsvorm, vooral een toename rond de buik, taille en borsten. Deze veranderingen zijn meestal te wijten aan het dalende energieverbruik van het lichaam met het toenemen van de leeftijd.
Positieve effecten van matige gewichtstoename
Een matige gewichtstoename kan tijdens de overgang juist positieve effecten hebben. Vetweefsel produceert oestrogenen die sommige overgangsklachten kunnen verlichten. Daarom kan een lichte toename van het lichaamsgewicht in deze fase voordelig zijn.
Risico's van ernstig overgewicht
Echter, een sterke gewichtstoename moet worden vermeden, omdat dit het risico op verschillende gezondheidsproblemen verhoogt:
Diabetes mellitus type 2:
Overgewicht is een belangrijke risicofactor voor de ontwikkeling van diabetes.
Hoge bloeddruk:
Overmatig lichaamsgewicht kan leiden tot een verhoogde bloeddruk.
Hart- en vaatziekten:
Het risico op hartziekten en beroertes neemt toe met toenemende overgewicht.
Maatregelen voor gewichtscontrole
Vrouwen kunnen door gerichte maatregelen hun gewicht reguleren en zo hun gezondheid bevorderen:
Beweging en sport:
Regelmatige lichaamsbeweging helpt het energieverbruik te verhogen en het gewicht onder controle te houden. Aanbevolen worden duursporten zoals hardlopen, zwemmen of fietsen, evenals krachttraining om de spieren te versterken.
Gebalanceerde voeding:
Een voeding die rijk is aan fruit, groenten, volkorenproducten en magere eiwitten ondersteunt de gewichtscontrole. Suiker- en vetrijke voedingsmiddelen moeten worden vermeden.
Bewuste levensstijl:
Naast voeding en beweging kunnen ook stressmanagement en voldoende slaap bijdragen aan het reguleren van het gewicht en het verbeteren van het algemene welzijn.
Met deze maatregelen kunnen vrouwen tijdens de menopauze niet alleen hun gewicht onder controle houden, maar ook hun gezondheid en levenskwaliteit op de lange termijn verbeteren.
Opvliegers en hevig zweten
Ongeveer elke tweede vrouw meldt tijdens de menopauze opvliegers, die echter niet door iedereen als storend worden ervaren. De exacte oorzaken zijn nog niet volledig onderzocht. Opvliegers, ook wel "opstijgende" of "vliegende" warmte genoemd, zijn warmtegevoelens die meestal beperkt blijven tot de bovenlichaam en vaak plotseling optreden. Ze beginnen vaak in de borststreek en verspreiden zich over de hals, het gezicht en de hoofdhuid, soms ook tot in de schouders en armen. Deze warmtegevoelens duren meestal slechts enkele seconden, zelden langer dan vijf minuten.
Opvliegers kunnen onregelmatig optreden, van meerdere dagen tot weken. Sommige vrouwen ervaren echter meerdere episodes per uur of tot dertig keer per dag.
Soms zijn opvliegers verbonden met huidroodheid, die kan variëren van kleine vlekken tot grotere gebieden. Vaak is een blik in de spiegel voldoende om de roodheid te zien.
Sommige opvliegers gaan gepaard met zweten, waarbij het zweet varieert van kleine vochtige druppels tot hevig zweten dat haar, kleding of beddengoed doordrenkt. Ongeacht dit kan na een opvlieger een rilling optreden.
Tips voor het omgaan met opvliegers
Kleding:
De „ui- of lagenlook“ maakt het mogelijk kleding snel aan of uit te trekken. Functionele vezels, zoals die bij sportkleding worden gebruikt, nemen zweet beter op.
Hulpmiddelen:
Een waaier kan verkoelende lucht toewaaien, en een lichte sjaal of schouderdoek helpt tegen rillingen.
Nachtelijke maatregelen:
Bij nachtelijk zweten helpen klaarliggende handdoeken of vers beddengoed om slaaponderbrekingen te minimaliseren.
Koude kompressen:
Koud water over de polsen laten lopen kan aan het begin van een opvlieger helpen.
Voedingsaanpassing:
Vermijd zwarte thee, sigaretten, koffie, scherpe kruiden en alcohol. Regelmatige beweging en sport hebben een positief effect op het hart- en vaatstelsel en kunnen helpen om het hoofd leeg te maken. Ontspanningsoefeningen zoals yoga of meditatie kunnen ook nuttig zijn, vooral als stress de opvliegers veroorzaakt.
Medische ondersteuning
Vrouwen die erg last hebben van opvliegers of transpiratieaanvallen, moeten met hun arts bespreken of hormoon- of plantaardige preparaten kunnen helpen. Ook innovatieve medische producten zoals CANNEFF VAG SUP CBD zetpillen met hyaluronzuur hebben in klinische studies een positief effect op opvliegers kunnen aantonen.
Rust bewaren
Het is belangrijk om opvliegers zo kalm mogelijk te benaderen. Worden ze een taboe-onderwerp, dan kan de angst voor de volgende opvlieger deze versterken en een vicieuze cirkel veroorzaken.
Elke vrouw moet individueel ontdekken wat haar het beste helpt bij het omgaan met opvliegers.
Vaginale droogheid
Wanneer de oestrogeenproductie afneemt, worden bij veel vrouwen de slijmvliezen in het genitale gebied dunner, droger en daardoor gevoeliger. Dit kan leiden tot jeuk of pijn. Een te droge vagina kan het vrijen bemoeilijken en zelfs pijnlijk maken.
Voor de meeste vrouwen geldt ook tijdens de overgang: seksuele opwinding en activiteit bevorderen het vochtig worden van de vagina. Als dit soms wat langer duurt dan gewoonlijk, helpen geschikte glijmiddelen of speciale producten tegen vaginale droogheid zoals CANNEFF CBD zetpillen met hyaluronzuur. Meer details over vaginale droogheid zijn te vinden in onze blogpost Vaginale droogheid.
Hartkloppingen en duizeligheid
Opvliegers zijn een veelvoorkomend symptoom tijdens de overgang en kunnen gepaard gaan met verschillende bijkomende verschijnselen. Sommige vrouwen ervaren hevige hartkloppingen of hartrasen, terwijl anderen over duizeligheid klagen. Als deze symptomen uitsluitend in verband met opvliegers optreden, zijn ze meestal onschadelijk.
Symptomen en hun betekenis
Hevig hartkloppingen:
Dit kan plotseling optreden tijdens een opvlieger en snel weer verdwijnen. Het is vaak een normale reactie van het lichaam op de plotselinge hitte.
Duizeligheidsgevoelens:
Ook duizeligheid kan in verband met opvliegers voorkomen en is meestal tijdelijk.
Wanneer medische hulp nodig is
Als hartkloppingen en duizeligheid optreden zonder opvliegers, moeten deze medisch worden onderzocht. In deze gevallen is het belangrijk een arts te raadplegen om mogelijke andere oorzaken uit te sluiten en te bepalen of verder onderzoek nodig is.
Tips voor het omgaan met opvliegers en bijbehorende symptomen
Koelen: Bij het begin van een opvlieger kan het helpen om koud water over de polsen te laten lopen of een koele ruimte op te zoeken.
Ontspannen:
Ontspanningstechnieken zoals diepe ademhalingsoefeningen, yoga of meditatie kunnen helpen het hartkloppen te kalmeren en duizeligheid te verminderen.
Regelmatige beweging:
Lichamelijke activiteit kan het hart- en vaatstelsel versterken en de frequentie en intensiteit van opvliegers verminderen.
Gebalanceerde voeding:
Een gezonde voeding ondersteunt het lichaam en kan helpen de symptomen te verzachten. Vermijd alcohol, cafeïne en pittig eten, die opvliegers kunnen verergeren.
Slaapstoornissen
In principe komen slaapstoornissen vaker voor naarmate men ouder wordt. Tijdens de overgang zijn ze echter meestal indirect verbonden met hormonale veranderingen. De meest voorkomende oorzaak van in- of doorslaapproblemen in deze periode zijn zweten, vaak gepaard gaand met opvliegers.
De intensiteit van het zweten kan variëren. Vaak is het voldoende om een absorberende handdoek naast het bed klaar te leggen. Bij hevig zweten kan het nuttig zijn om extra beddengoed klaar te leggen, zodat natte lakens snel kunnen worden verwisseld en men weer kan inslapen.
Ook een sterk kloppend hart, dat sommige vrouwen bij opvliegers ervaren, kan het in- of doorslapen bemoeilijken. Daarnaast kan een blaaszwakte de herstellende nachtrust verstoren als er vaak naar het toilet moet worden gegaan. Voor sommige vrouwen zijn het de gedachten over ouder worden of zorgen over de toekomst die de nachtrust verstoren.
Een verandering in levensstijl kan vaak helpen. Meer lichamelijke activiteit, zoals een avondwandeling, kan de nachtrust bevorderen. Inslapenrituelen en natuurlijke huismiddeltjes zoals valeriaan of hop kunnen ook ondersteunen.
Stemmingswisselingen
De overgang gaat gepaard met hormonale veranderingen die ook de emoties kunnen beïnvloeden. Daarnaast veranderen vaak ook andere levensomstandigheden in deze fase, wat kan leiden tot frequente stemmingswisselingen.
Invloed van levensveranderingen
De lichamelijke veranderingen tijdens de overgang vallen soms samen met algemene veranderingen in het leven, zoals in partnerschap, gezin of werk. Deze uitdagingen kunnen zo groot worden ervaren dat gevoelens als woede, boosheid, angst en bezorgdheid ontstaan. Wie de tekenen van ouder worden als verlies of beperking ervaart of zich zorgen maakt over de eigen aantrekkelijkheid, kan gevoelens van ontevredenheid, prikkelbaarheid, teleurstelling en verdriet ontwikkelen.
Depressies tijdens de overgang
Depressies komen in de overgang net zo vaak voor als in andere levensfasen. Vrouwen die eerder al depressies hebben gehad, lopen echter een verhoogd risico op een herhaling. Lichte stemmingswisselingen kunnen vaak worden verzacht met plantaardige middelen zoals sint-janskruid. Depressies moeten serieus worden genomen en behandeld met ondersteuning van huisartsen, specialisten of psychotherapeuten. Hormoonbehandelingen zijn niet effectief bij depressies, maar kunnen bij door opvliegers veroorzaakte slaaptekorten nuttig zijn om de slaap te verbeteren. CANNEFF CBD zetpillen hebben in klinische onderzoeken een verbetering van de levenskwaliteit van de proefpersonen aangetoond, inclusief een vermindering van depressies.
Kansen en mogelijkheden
De tijd van de overgang kan ook worden benut als een gelegenheid om positieve veranderingen in je eigen leven te bevorderen:
In deze fase van verandering meer op jezelf reflecteren: gebruik deze tijd om jezelf opnieuw te leren kennen en je te concentreren op je persoonlijke behoeften en wensen. Deze fase biedt de mogelijkheid om innerlijke kracht te ontwikkelen en stil te staan bij wat voor jou echt belangrijk is.
Meer aandacht besteden aan je eigen welzijn: let extra op je lichamelijke en geestelijke gezondheid. Regelmatige beweging, een evenwichtige voeding en voldoende slaap zijn nu bijzonder belangrijk. Gun jezelf regelmatig momenten van ontspanning en herstel om stress te verminderen en je welzijn te verhogen.
Nieuwe plannen ontwikkelen en in de veranderingen niet alleen risico's, maar ook kansen zien: beschouw de overgang als een kans om nieuwe wegen in te slaan en jezelf verder te ontwikkelen. Denk na over welke dromen en doelen je nog wilt realiseren en maak concrete plannen om deze te bereiken. Zie de veranderingen als een mogelijkheid om iets nieuws te ontdekken en je levenskwaliteit te verbeteren.
Door deze benaderingen te volgen, kunnen de overgang een verrijkende en positieve fase in uw leven worden.
Blaaszwakte
Vrouwen in de overgang melden soms toenemende blaaszwakte. De oorzaken van incontinentie (urinedruppelen, onwillekeurig urineverlies bij lichamelijke inspanning, soms al bij lachen, niezen of hoesten) of een prikkelblaas (plotselinge, sterke aandrang bij weinig gevulde blaas) liggen echter zelden in de hormonale veranderingen.
Het oestrogeentekort tijdens de overgang zorgt ervoor dat de slijmvliezen – ook in de blaas en urinewegen – dunner en gevoeliger worden. Daardoor zijn ze minder goed beschermd tegen infecties. Bovendien verzwakt het ontbreken van oestrogeen het bindweefsel, de sluitspier en de bekkenbodemspieren.
Een oestrogeenhoudende crème kan helpen om urine-incontinentie te verbeteren en beschermen tegen terugkerende blaasontstekingen. Een systemische hormoonbehandeling, zoals het innemen van hormoontabletten of het gebruik van hormoonpleisters, kan incontinentie daarentegen juist verergeren.
De belangrijkste oorzaken van blaasklachten zijn leeftijdsgebonden veranderingen van de bekkenbodem en verzakkingen van de blaas en baarmoeder. Deze problemen treffen vooral, maar niet uitsluitend, vrouwen die kinderen hebben gekregen.
Het beste middel tegen bekkenbodemproblemen is een speciale bekkenbodemtraining, waar artsen over kunnen informeren. Bij ernstige blaaszwakte kan ook een operatieve verhoging van de blaas en urinebuis nuttig zijn.
Verlies van libido
Studies tonen aan dat seksuele intimiteit voor veel vrouwen een belangrijke rol speelt in de relatie. Daarom kan het verlies van libido tijdens de overgang erg belastend zijn. Verschillende oorzaken dragen bij aan dit fenomeen.
Oorzaken van libidoverlies
Hormonale veranderingen: Met het toenemen van de leeftijd en de daling van de geslachtshormonen neemt vaak ook de libido af. Dit uit zich in minder seksuele opwinding en verminderd verlangen. Ook de intensiteit en duur van seksuele stimulatie en de orgasme kunnen veranderen.
Psychische factoren:
Veranderingen van de huid en het gewicht of het optreden van depressies kunnen het zelfbeeld negatief beïnvloeden. Als vrouwen zich tijdens de overgang minder aantrekkelijk voelen, kan dit leiden tot een verminderd emotioneel interesse in seks.
Lichamelijke klachten:
Vaginale droogheid is een veelvoorkomend probleem tijdens de overgang. Pijn bij de geslachtsgemeenschap kan ertoe leiden dat het seksuele verlangen afneemt.
Effecten op de relatie
Deze lichamelijke en psychische veranderingen kunnen de seksuele relatie sterk belasten. Open communicatie met de partner en professionele begeleiding kunnen helpen manieren te vinden om met deze veranderingen om te gaan.
Oplossingen en ondersteuning
Lokaal toegepaste oestrogenen: deze kunnen helpen vaginale droogheid te verlichten en daardoor pijn bij de geslachtsgemeenschap te verminderen.
Glijmiddelen:
Het gebruik van glijmiddelen of speciale medische producten zoals CANNEFF CBD zetpillen met hyaluronzuur kan het comfort tijdens de geslachtsgemeenschap verhogen.
Therapie en advies:
Psychologische ondersteuning en relatietherapie kunnen helpen het zelfbeeld te verbeteren en emotionele barrières te overwinnen.
Met de juiste maatregelen en ondersteuning kunnen veel vrouwen hun seksuele gezondheid en intimiteit ook tijdens de overgang behouden.
Gewrichtspijn
Al vanaf het 35e levensjaar neemt de spiermassa bij vrouwen af, tenzij hier met regelmatige sportactiviteiten tegen wordt gewerkt. Met het toenemen van de leeftijd versterkt dit proces zich, wat vaak leidt tot gewrichtsproblemen in het hele lichaam, vooral rugpijn.
Daarnaast veroorzaakt het oestrogeentekort een verminderde doorbloeding van spieren en gewrichten en een afname van de collageenproductie. Dit leidt tot een verdunning van het gewrichtskraakbeen en een vermindering van de gewrichtsvloeistof, waardoor bewegingspijn ontstaat.
De daling van de oestrogeenspiegels beïnvloedt ook de afgifte van endorfines, die belangrijk zijn voor de pijnregulatie in het lichaam. Dit verlaagt de pijndrempel en verhoogt de pijngevoeligheid, wat het dagelijks leven van veel vrouwen in de overgang bemoeilijkt.
Haar- & huidproblemen
Door de afname van oestrogenen in de overgangsjaren kunnen de mannelijke hormonen bij vrouwen sterker gaan werken. Dit leidt tot veranderingen die anders vooral bij mannen worden waargenomen. Zo worden de hoofdharen dunner en minder, terwijl de beharing op plekken zoals bovenlip, kin of borst toeneemt (hirsutisme).
Onder normale omstandigheden stimuleren oestrogenen de haargroei, maar een veranderde hormoonproductie kan haaruitval veroorzaken. Dagelijks haarverlies is een natuurlijk proces (ongeveer 100 haren per dag), omdat elk haar een cyclus doorloopt van groeifase (2–6 jaar, groei ca. 10 mm per maand), overgangsfase (1–2 weken) en uitvalfase (ca. 100 dagen). Als echter bovengemiddeld veel haarzakjes zich tegelijkertijd in de uitvalfase bevinden, leidt dit tot verhoogde haaruitval (diffuse haaruitval of telogeen effluvium).
Hormonale veranderingen tijdens de menopauze zijn een veelvoorkomende oorzaak van diffuse haaruitval, die meestal na ongeveer zes maanden vanzelf stopt. Daarom is het belangrijk om de hormoonbalans op lange termijn stabiel te houden om haaruitval te minimaliseren.
Osteoporose
Een ernstige aandoening waarvan het risico na de menopauze toeneemt, is osteoporose. Door het tekort aan oestrogeen kan de dagelijkse botopbouw en -afbraak verstoord raken, waardoor de botten instabieler en breekbaarder worden. Voor de diagnose van osteoporose hoort altijd een anamnese met familiale belasting, het gebruik van bepaalde medicijnen zoals langdurig cortison, of het voorkomen van bepaalde aandoeningen. Door sport, gerichte isometrische oefeningen en medicamenteuze therapie kan het botsysteem worden gestabiliseerd.
Ongeveer 30 procent van alle vrouwen in de postmenopauze lijdt aan osteoporose. Hiervan krijgt gemiddeld de helft een botbreuk. Typisch zijn ook een afname van de lichaamslengte en een blijvende kromming van een deel van de wervelkolom, wat op oudere leeftijd vaak zichtbaar wordt als een bult in het bovenste deel van de rug.
Al vanaf de leeftijd van 35 jaar neemt bij vrouwen de botmassa jaarlijks met 0,3 tot 0,5 % af. In de postmenopauze is dit aanvankelijk 3 tot 5 %, later 1 tot 2 % per jaar. Minder vaak komt het voor dat vrouwen in de eerste 5 tot 10 jaar na de menopauze een jaarlijkse afname van 3 tot 6 % in botmassa ervaren.
Bloedingen
De meeste vrouwen merken vanaf hun midden 40 onregelmatigheden in de menstruatiecyclus op. Typisch verschijnen de menstruaties eerst met kortere, daarna met langere tussenpozen. Ook kan de intensiteit van de bloedingen variëren; lichte spotting en tussentijdse bloedingen komen vaker voor. Het kan ook gebeuren dat de menstruatie enkele maanden uitblijft en daarna weer een tijd terugkeert.
Bloedingen, bloedige afscheiding of spotting na de menopauze, de laatste menstruatie, moeten altijd serieus worden genomen en medisch worden onderzocht, omdat ze kunnen wijzen op andere aandoeningen.
CANNEFF CBD-suppositoria met hyaluronzuur bij symptomen van de overgang.
Een uitgebreid onderzoek naar de CANNEFF VAG SUP CBD-suppositoria ter verlichting van overgangsklachten omvatte een pilotstudie en een daaropvolgende klinische studie. De pilotstudie werd uitgevoerd met 30 vrouwen met een gemiddelde leeftijd van 64,4 jaar, die leden aan menopauzale en postmenopauzale klachten en seksuele problemen. Gedurende een periode van 30 dagen gebruikten de deelnemers dagelijks de CANNEFF VAG SUP CBD-suppositoria. De werking werd gemeten aan de hand van de Menopause Rating Scale (MRS) en de Manchester Short Assessment of Quality of Life (MANSA) schaal, evenals bloedtesten om de hormoonspiegels en de CA-125 marker te controleren. De resultaten van de pilotstudie waren veelbelovend. Na 30 dagen meldden de vrouwen een significante vermindering van de menopauzale symptomen, met name opvliegers, slaapproblemen, geheugenproblemen en gewrichtsklachten, innerlijke onrust en nervositeit. Deze verbeteringen werden bevestigd door de MRS-scores. Daarnaast was er een matige toename van de levenskwaliteit, gemeten aan de hand van de MANSA-scores. De deelnemers meldden een betere psychosociale functie, verhoogd zelfvertrouwen en verminderde psychische symptomen. De klinische studie die op de pilotstudie volgde, was interventioneel, placebogecontroleerd en dubbelblind. Deze omvatte 50 menopauzale vrouwen, verdeeld in twee groepen: een groep kreeg CANNEFF VAG SUP CBD-suppositoria, de andere een placebo. De behandeling duurde eveneens 30 dagen en de werking werd opnieuw beoordeeld met de MRS- en MANSA-schalen en bloedtesten.
De resultaten van de klinische studie bevestigden de positieve effecten van de pilotstudie. In de groep die de CANNEFF-suppositoria gebruikte, was er een significante afname van de symptomen. Opvliegers, slaapproblemen, depressies, geheugenproblemen en gewrichtsklachten werden duidelijk verminderd, wat zich weerspiegelde in een opvallende daling van de MRS-scores. Daarnaast werd een matige verbetering van de levenskwaliteit vastgesteld, met een verhoogde psychosociale functie en verminderde psychische stress, wat bleek uit hogere MANSA-scores. In de placebogroep waren er daarentegen geen significante veranderingen in de symptomen. De MRS-scores bleven grotendeels onveranderd, en de kleine, maar statistisch significante verbetering van de levenskwaliteit werd voornamelijk toegeschreven aan het placebo-effect.
